Lieve gaat op pensioen.

Beste Lieve,

Er zijn mensen die graag op de voorgrond staan. En er zijn mensen die, haast onzichtbaar, een gemeenschap dragen.

Lieve, jij bent zo iemand.

Al vele jaren was jij het eerste gezicht dat mensen zagen wanneer ze de pastorij binnenstapten. En misschien nog belangrijker: jij was vaak de eerste die écht luisterde. Met een glimlach, met geduld, met een vriendelijk woord en met een open hart. Je maakte tijd voor mensen. En wie tijd geeft aan een ander, geeft eigenlijk een stukje van zichzelf.

Als dochter van Ernest Mommen nam je ooit plaats op de stoel van het secretariaat. Je kon toen wellicht niet vermoeden hoeveel geschiedenis jij zelf zou schrijven. Je hebt pastoor Luyten, Benats, Kortleven, Jans, Renckens, Flament en de voorbije vijf jaar ook mezelf mogen begeleiden. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat niet de pastoors de parochie draaiende hielden... maar dat zij geluk hadden dat Lieve er was.

Wanneer de pastoor niet aanwezig was, wist iedereen: "Ga maar naar Lieve." Want Lieve kende de mensen, kende de dossiers, kende de weg. En vooral: ze kende het hart van de parochie.

Hoeveel werk er achter de schermen gebeurde, beseffen velen niet. De registers werden zorgvuldig bijgehouden, de misintenties voorbereid, het parochieblad samengesteld, de website onderhouden, de kaartjes voor Palmzondag gemaakt, de brieven voor huwelijken, jubilea en rouwmomenten verstuurd. En hoeveel mensen zullen zich niet altijd die warme, vertrouwde stem aan de telefoon herinneren?

Maar jouw loopbaan speelde zich niet af in de gemakkelijkste periode van de Kerk.

Je maakte jaren mee waarin het kerkelijke landschap sterk veranderde. Minder dopen. Minder huwelijken. Minder kerkelijke uitvaarten. En helaas ook mensen die zich wilden laten uitschrijven uit het doopregister.

En wat is het mooi dat we vandaag opnieuw tekenen van hoop mogen zien. Meer volwassenen vragen het doopsel. Meer mensen vinden opnieuw de weg naar de Kerk. Het aantal kerkelijke uitvaarten en ook de kerkgang stijgt opnieuw. Jij hebt niet alleen moeilijke tijden meegemaakt, maar mag vandaag ook zien dat God zijn Kerk blijft dragen.

Je maakte bovendien de overstap van dikke registers en papier naar computers, websites, digitale administratie en de christelijke identiteitskaart. Ook daarin bleef je steeds bereid om mee te groeien.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, had je ook nog een groot hart voor dieren. Luca wist iedere middag precies wie hem zou meenemen voor een wandeling. Dat typeert jou misschien nog het meest: zorg dragen, niet alleen voor mensen, maar voor al wat leeft.

De laatste jaren vroeg je gezondheid wat meer aandacht. Daarom hopen wij uit de grond van ons hart dat je nu een tijd tegemoet gaat waarin jij mag ontvangen wat je al die jaren aan anderen hebt gegeven. Tijd om te reizen. Tijd om lekker te gaan eten. Tijd om te genieten van de mensen rondom jou.

En daarom vonden wij dat een sterrensecretaresse natuurlijk ook een etentje in een sterrenrestaurant verdient.

Vandaag werken we vanuit een vernieuwd secretariaat. We hebben vier geweldige vrijwilligers: Nicole, Marcelline, Hilde en José. Daarnaast is er onze halftijdse secretaris Sven.

En toch...

We hebben vijf mensen nodig om één Lieve Mommen te vervangen.

Lieve, namens de hele kerkgemeenschap van Zonhoven wil ik je danken. Niet alleen voor alles wat je gedaan hebt, maar vooral voor wie je bent geweest.

Je was veel meer dan een secretaresse.

Je was een luisterend oor.

Een geruststellende stem.

Een betrouwbaar gezicht.

Een stille kracht.

Een stukje van de ziel van onze parochie.

En iemand die zelfs wist hoe ze met de huidige pastoor moest omgaan.

Wij wensen je nog vele jaren van gezondheid, vreugde en Gods rijke zegen toe.

En vergeet nooit: ook al sluit vandaag een hoofdstuk af, jouw naam zal nog heel lang met warmte klinken in de Kerk in Zonhoven.

Registers sluiten, agenda dicht,

maar nooit verdwijnt jouw warme licht.

Een nieuwe weg, een nieuwe tijd,

geniet van elke dag die voor je ligt.

Dankjewel, Lieve.